Thursday, October 1, 2009

ภูมิใจที่เป็นคนจีน


1 ตุลาคม 2009

วันนี้เป็นวันชาติจีนครับ


ไม่ใช่วันชาติธรรมดา แต่มันคือวันครบรอบ 60 ปี แห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน

ผมนั่งดู CCTV อยู่ที่บ้านเพลินๆทั้งวัน อากาศเย็นๆ มีความสุขมาก

ใครที่ได้ดู คงคิดเหมือนผม งานเฉลิมฉลอง 60 ปี PRC (The People's Republic of China) ยิ่งใหญ่ ตระการตา สุดจะหาอะไรมาเปรียบ การแสดง การเฉลิมฉลอง ดำเนินไปอย่างต่อเนื่องทั้งวัน

จุดที่ผมชอบเป็นพิเศษ คือขบวนที่นำเอาภาพของผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์เก่าๆมาแห่ที่ละคน คนแรกคือ "ประธานเหมา" เป็นภาพที่ท่านยืนอ่านประกาศตั้งประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ณ ศาลาประชาคม ตรงจุดนี้ วันเวลาเดียวกันนี้ เมื่อ 60 ปีที่แล้ว พร้อมปลดแอกประชาชนออกจากระบอบขุนศึกใต้คราบประชาธิปไตยจอมปลอมของเจียงไคเช็ค

นอกจากนั้น ยังมีภาพอดีตผู้นำคนต่างๆ ที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของประเทศ ถูกนำออกมายกย่องเชิดชู ไม่ว่าจะเป็น เจียงเจ๋อหมิน จ้าวจื่อหยาง รวมทั้งเติ้งเสี่ยวผิง ที่แม้จะไม่เคยดำรงตำแหน่งสำคัญใดๆเลย แต่เป็นคนผลักดันในการเปิดประเทศจีนออกคบค้ากับสมาคมโลก นำความมั่งคั่งมาสู่ประชาชน ทำให้จีนกลายเป็นมหาอำนาจทางเศรษฐกิจโลกอยู่ในปัจจุบัน

และที่ลืมไม่ได้ คือภาพของ ดร.ซุนยัดเซน ที่แม้จะไม่ได้อยู่ในพรรคคอมมิวนิสต์ แต่เป็นเสมือนบิดาผู้ปลดปล่อยคนจีนออกความเป็นทาส ใต้ระบอบราชาธิปไตยที่ชั่วร้ายฟอนเฟะ น่าเสียดายที่ระบอบสาธารณรัฐของ ดร.ซุน ผู้ก่อตั้งพรรคก๊กมินตั๋ง ถูกนำไปบิดเบือนด้วยน้ำมือคนบ้าอำนาจไม่กี่คน

อีกจุดที่ผมประทับใจเป็นพิเศษก็คือ ผู้นำจีนต้อง "ยืน" ดูความตระการตานั้นอยู่บนเทียนอันเหมิน ไม่มีใครได้นั่ง

ทุกคนยืนดู แม้จะเหนื่อย จะเมื่อย ก็ต้องยืน ยืนอยู่อย่างนั้นหลายชั่วโมง แม้แต่ผู้นำที่อายุมากแล้วอย่างเจียงเจ๋อหมิน ก็ต้องยืน จนช่วงท้ายๆ หน้าตาแต่ละคนอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด หลายคนเอาผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อจากการที่หน้าต้องปะทะกับแสงแดดมาหลายชั่วโมง

นี่คือความแตกต่าง ที่มีในเฉพาะประเทศที่ "ประชาชนเป็นใหญ่"

ในประเทศนี้ "ประชาชนยืน ผู้นำก็ต้องยืน"

ดูแล้วอดภูมิใจไม่ได้ แม้ใครจะว่าขี้ตู่ ไปเกี่ยวอะไรกะเขา

แต่จริงๆแล้ว ในกายผม มีแต่ "เลือดจีน 100%"

อากง อาม่า ทั้งฝั่งพ่อ ฝั่งแม่ เป็นจีนแท้ๆ

ผมรักเมืองไทย เพราะมันคือแผ่นดิน ถิ่นอาศัย ที่ๆให้โอกาสกับผม

แต่ผมก็รักเมืองจีน เพราะมันคือรากที่มา (country of origin) ของผม

ไม่มีประเทศจีน ไม่มีคนจีน ก็ไม่มีอากง ไม่มีอาม่า ไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ ไม่มีตัวผม

หลายคนบอกว่า "คนเราต้องรักแผ่นดินเกิด"

ผมเป็นเช่นนั้นไม่ผิดเพี้ยน ผมรักเมืองไทย ที่ๆผมเกิดและให้โอกาสกับผม

เป็นที่ๆผมอยู่แล้วมีความสุขที่สุด

แต่ผมขอรักเพิ่มอีกประเทศ

คือ ประเทศที่เป็นที่มา ประเทศที่ทำให้มีตัวผม

1949-2009 หกสิบปีพอดี
"ภูมิใจที่เป็นคนจีนครับ"


ภาพประกอบ: CCTV.com

Port Macquarie Accommodation

1 comment:

  1. ผมว่าเจียงเจ๋อหมินก็ต้องอิจฉาอาจารย์นะครับ เขายืนตากแดดดู แต่อาจารย์ได้นั่งดูเพลินๆ เย็นๆ :)

    ReplyDelete

คิดยังไงกับบทความของผม แบ่งปันกันได้ครับ เสร็จแล้วขอตรวจสอบสักครู่ เพื่อป้องกันพวก Spam แล้วคอมเม้นท์จะปรากฏเร็วที่สุดคร้าบบบ