Monday, April 4, 2011

"เหลียง คอร์ลิออเน่" ข้อเสนอที่ศัตรูไม่กล้าปฏิเสธ


เมื่อครั้งที่พวกม่าน ชนกลุ่มน้อยทางใต้ของจีนก่อการกบฏต่อรัฐบาลเสฉวน นำโดย "เบ้งเฮ็ก" หัวหน้าชนเผ่าอี๋ ร่วมด้วยชนกลุ่มน้อยอีกหลายชาติพันธุ์ จูกัดเหลียง "ขงเบ้ง" อัครมหาเสนาบดีแห่งแคว้นสู่ หรือราชวงศ์จ๊กฮั่น ได้นำทัพใหญ่ลงมาปราบ

เบ้งเฮ็กทราบข่าวก็ส่งทัพใหญ่ต้อนรับผู้มาเยือนทันที นำโดย “ยงคี” เจ้าเมืองเกียมเหลง ร่วมด้วย “จูโพ” เจ้าเมืองโคกุ้น และ "โกเตง" เจ้าเมืองอวดจุ้น โดยยงคีเป็นกองกลาง ให้จูโพคุมทัพปีกซ้าย โกเตงเป็นปีกขวา

ขงเบ้งช่ำชองในกลศึก จึงส่ง "อุยเอี๋ยน" นายทหารฝีมือดีเป็นทัพหน้าของตนเข้าประจันบาญ ฝ่ายพันธมิตรม่านได้ส่ง "งากฟัน" ทหารเอกกล้าตายของโกเตงออกมารบกับอุยเอี๋ยน

อุยเอี๋ยนนั้นเก่งกล้าสามารถ รบกันจริงๆ คงสนุก อาจจะเหนือกว่างากฟันด้วยซ้ำ แต่ด้วยกลศึกของขงเบ้ง เขาจึงต้องแกล้งทำสู้ไม่ได้แล้วชักม้าหนี งากฟันเป็นคนป่า ไม่ล่วงรู้ในกลศึก จึงรีบควบม้าตามไป จึงถูกทหารขงเบ้งรุมจับเป็นเชลย

ขงเบ้งเห็นงากฟันถูกมัดมา แทนที่จะฆ่าทิ้งให้หายแค้น กลับรีบแก้มัด แล้วแต่งโต๊ะเลี้ยงเสียใหญ่โต พลางปลอบประโลมว่าปกติแล้ว "โกเตง" นายของท่านเป็นคนใช้ได้ ไม่น่าคิดกบฏ เหตุทั้งนี้น่าจะเป็นความคิดชั่วร้ายของ "ยงคี" มากกว่า แล้วขงเบ้งจึงกล่อมงากฟันให้ช่วยไปพูดให้โกเตงยอมกลับใจ เลิกคิดการกบฏ

งากฟันคิดว่าตัวเองตายแน่นอน พอเจอกับ "น้ำเย็น" เยี่ยงนี้จึงตกตะลึง นอกจากไม่ตายแล้วยังถูกปล่อยตัวกลัวไปง่ายๆ จึงตบปากรับคำขงเบ้งว่าจะกลับไปกล่อมเจ้านายให้

เมื่องากฟันกลับไปก็ไปเล่าให้โกเตงฟัง โกเตงจึงไปเล่าให้ยงคีอีกทอดหนึ่ง ยงคีอ่านเกมออกจึงสอนเพื่อนว่านี่เป็นแผนของขงเบ้ง จะยุให้เราแตกกัน ขอท่านจงอย่าใส่ใจ จับมือกันไว้ ต้องชนะ ปลดแอกพี่น้องเราจากรัฐบาลเอ๊กจิ๋วได้


วันต่อมา ยงคีจึงชวนโกเตงไปรบกับขงเบ้งอีก คราวนี้ฝ่ายม่านเสียท่า โดนตีแตก ไพร่พลถูกจับเป็นเชลยมากมาย ขงเบ้งจึงถามเหล่าเชลยทั้งหลายว่า ใครเป็นทหารของใคร พอใครบอกว่าเป็นทหารยงคี ขงเบ้งให้ประหารเสียทันที แต่พอใครบอกว่าเป็นทหารโกเตง นอกจากจะไม่ฆ่าทิ้งแล้ว ยังแต่งโต๊ะให้กินจนอิ่มหนำสำราญ

พอเห็นดังนี้ พวกเชลยชุดหลังๆ จึงพร้อมใจกันบอกว่าตนเป็นทหารโกเตงกันทั้งหมดเพื่อเอาตัวรอด เมื่อเหล่าเชลยหลายร้อยกลับไปค่ายจึงบอกต่อๆ กันไป เรื่องนี้ไปเข้าหูโกเตงอย่างรวดเร็ว โกเตงยิ่งสงสัย ส่งทหารไปสอดแนมฟังข่าวในค่ายขงเบ้ง

ปรากฏว่าทหารสอดแนมคนนั้นถูกจับได้ทันควัน ขงเบ้งรู้ทันทีว่าเป็นทหารโกเตง แต่ปากก็แกล้งทำเป็นเข้าใจว่านี่คือทหารยงคี แล้วแสร้งต่อว่าเป็นการใหญ่ว่า

"ยงคีนายเอ็งบอกว่าจะตัดหัวไอ้โกเตงมาให้ข้าในสี่วัน นี่เลยกำหนดมาแล้วยังไม่มาเสียที เอ็งรีบไปบอกนายเอ็งให้ทำตามนัดเสียโดยเร็ว ไม่งั้นข้อตกลงเป็นอันเลิก!!"

ทหารสอดแนมรีบกลับมาเล่าเหตุการณ์ให้โกเตงฟัง ทีนี้โกเตงเชื่อสนิทใจ โกรธแค้นยงคีเป็นอันมาก ว่าสู้อุตส่าห์ทำการด้วยกัน พอเห็นประโยชน์มาล่อกลับหักหลังจะฆ่ากู เขาจึงชวนยงคีมากินโต๊ะเพื่อปรึกษาราชการ แล้วให้งากฟันทหารเอกฆ่าทิ้งเสีย ก่อนจะตัดเอาหัวยงคีไปสวามิภักดิ์ต่อขงเบ้ง

ขงเบ้งเห็นโกเตงหิ้วหัวยงคีมาก็รู้ว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผน แต่ "กระดูกชิ้นโต" ยังเหลืออีกหนึ่ง นั่นคือ "จูโพ" กุนซือมังกรหลับจึงต้องเล่นละครต่อไปอีก โดยแกล้งสั่งให้เอาโกเตงไปประหาร !!

โกเตงตกใจมาก อุตส่าห์มาสวามิภักดิ์ เหตุใดจะฆ่าเสีย ขงเบ้งรีบควักจดหมายปลอมที่เตรียมไว้ออกมาให้ดู ในจดหมายนั้นเป็นลายมือของจูโพ ลงชื่อเรียบร้อย เนื้อความในจดหมายมีว่า โกเตงได้ดื่มน้ำสาบานเป็นพี่น้องกันกับยงคี เขาทั้งสองคิดปองร้ายต่อขงเบ้ง

จูกัดเหลียงจึงตะคอกโกเตงว่า "จูโพบอกข้าว่าเอ็งจะฆ่าข้า นี่เอ็งไปตัดเอาหัวยงคีมาหวังจะให้ข้าเชื่อใจ คิดหรือว่าข้าจะหลงกล"

โกเตงเห็นจดหมายปลอมนั้นก็สำคัญว่าจริง จึงตกใจละล่ำละลัก รีบแก้ตัว "บอกว่าจูโพทำดังนี้หวังจะให้ท่านฆ่าข้าเสีย ท่านจงอย่าได้ฟัง" ขงเบ้งเห็นการเป็นไปตามแผน จึงบอกให้โกเตงพิสูจน์ตัวเอง ด้วยการไปตัดหัวจูโพมาอีกคน โกเตงก็รีบรับคำ แล้วขงเบ้งจึงปล่อยไป


พอกลับไปถึง โกเตงรีบตรงไปหาจูโพที่บ้าน แล้วต่อว่าๆ "มึงเขียนจดหมายไปยุให้ขงเบ้งฆ่ากูหรือ?" จูโพยังไม่ทันได้ตอบประการใด งากฟัน ทหารคู่ใจโกเตงก็เอากระบี่จ้วงจูโพถึงแก่ความตาย แล้วโกเตงก็หิ้วหัวจูโพไปมอบต่อขงเบ้งอีกหัวหนึ่ง

ขงเบ้งเห็นดังนั้นจึงปูนบำเหน็จให้โกเตงเป็นการใหญ่ โดยตั้งให้เป็นเจ้าเมืองเอ๊กจิ๋ว ซึ่งมีอาณาบริเวณครอบคลุมสามเมือง คือเมืองอวดจุ้นที่โกเตงเองครองมาแต่เดิม บวกด้วยเมืองเกียมเหลงและเมืองโคกุ้นของยงคีและจูโพ สองอดีตเพื่อนรักที่ถูกเขาฆ่า ส่วนงากฟันทหารเอกก็ได้เป็นปลัดเมือง สบายแฮ

จึงถือได้ว่าขงเบ้งใช้อุบาย "ทำลายมิตร" ยุให้ข้าศึกหวาดระแวงกัน สำเร็จผลสมดังตั้งใจ โดยเสียไพร่พลไปเพียงน้อยนิด ถือว่าคุ้มแสนคุ้ม

การคิดอุบายแบบนี้ ไม่ใช่เรื่องยาก แต่การปฏิบัตินั้นยากกว่าเยอะ นอกจากจะต้องเล่นละครให้แนบเนียนแล้ว ยังต้อง "ทำใจให้ได้" ที่จะให้หนึ่งในศัตรูตัวฉกาจได้ดิบได้ดี เหมือนที่โกเตงได้รับ

ทำใจยากนะครับ ก็มันเป็นผู้ร่วมก่อการ ความผิดกระทงเดียวกันแท้ๆ กลับไม่ต้องรับโทษอันใด ซ้ำยังได้ประโยชน์อำนาจวาสนา ได้ความดีความชอบตั้งไม่รู้กี่เท่าตัว ต้องถือว่า "ขงเบ้ง" ใจเด็ดจริงๆ ที่กล้าทำเช่นนี้

เป็น "เหลียง คอร์ลิออเน่" ข้อเสนอที่ศัตรูไม่กล้าปฏิเสธอย่างแท้จริง

ใครกำลังสู้รบปรบมือกับใครอยู่ จะลองใช้อุบายนี้ดูก็ได้ แต่จงจำไว้ว่า หนึ่ง ต้อง "แนบเนียน" สอง ต้อง "กล้าให้" ใจต้องเด็ด แม้จะเกลียดศัตรูเพียงไหน ก็ต้องเลือกไว้เป็นมิตรของเราเพียงหนึ่ง จงเลือกคนที่ปัญญาน้อย เชื่อง่าย แล้วใจเราต้องถึงเข้าว่า อย่าติดใจเรื่องเก่า ยอมให้มันได้ดี

ถ้า "เนียน" ได้ที่ "ใจถึง" ได้ใจ ความสำเร็จอยู่ไม่ไกล ปราบศัตรูสำเร็จราบคาบแน่ครับ


ภาพประกอบจาก http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=moonfleet&month=10-2009&date=06&group=38&gblog=59 และ Palangjit.com

No comments:

Post a Comment

คิดยังไงกับบทความของผม แบ่งปันกันได้ครับ เสร็จแล้วขอตรวจสอบสักครู่ เพื่อป้องกันพวก Spam แล้วคอมเม้นท์จะปรากฏเร็วที่สุดคร้าบบบ