Tuesday, December 20, 2011

ศรัทธาในมนุษย์


ผมเพิ่งกลับจากภูเก็ตครับ ไปร่วมงานมงคลสมรสของ "คุณจอม ปัทมคันธิน" แฟนพันธุ์แท้เปลือกหอย พี่ชายและเพื่อนสนิทของผม คนดังแห่งหาดราไวย์

ที่จริงถ้านับตั้งแต่เด็กจนโต ผมไปภูเก็ตมาแล้วก็น่าจะเกือบๆ สิบครั้งอยู่เหมือนกัน เอาเฉพาะในช่วงสิบปีหลังนี่ก็ราวๆ 4-5 ครั้งเห็นจะได้

อย่างที่ผมเคยเล่าในบล็อกนี้ไปบ้างแล้วว่า "พี่จอม" เจ้าบ่าวในคราวนี้ เป็นเพื่อนสนิทที่ "ใจใหญ่" ที่สุดคนหนึ่งเท่าที่ผมเคยรู้จักมา

มีอย่างที่ไหน ตัวเองจะแต่งงานอยู่วันนี้พรุ่งนี้ ยังมีเวลามาพาเพื่อนฝูงที่เดินทางมาจากกรุงเทพเที่ยวจนทั่วเกาะ จองห้องพักให้อยู่กันฟรี ชนิดที่ว่าแขกที่มาแทบไม่ต้องเสียเงินเลยสักบาท

ผลของความดี ทำให้พี่จอมมีแต่คนรักทั่วไปหมด แต่คนเรานี่มันก็ร้อยพ่อกันแม่ครับ คนดีๆ ก็ย่อมเห็นความดีของเขา เขาดีกับเรา ให้เรา เราก็เกรงใจ

ทว่าเพื่อนฝูงหลายคนก็อดเป็นห่วงกันไม่ได้ กลัวว่าพวกชอบเอาเปรียบ พอเห็นพี่เขาใจดีก็อาจคิดจะมาตักตวงความสุขกันแบบไม่ยั้ง พลอยให้แอบหวั่นใจไปด้วย

พิธีแต่งแบบไทย-จีน มีขึ้นในเช้าวันศุกร์ที่ 9 ธันวาคม ส่วนงานเลี้ยง จัดขึ้นในคืนวันจันทร์ที่ 12 ธันวาคม ซึ่งนั่นหมายความว่าผมจะได้อยู่ภูเก็ตเป็นเวลาหลายต่อหลายคืน และได้เที่ยวได้ลุยร่วมกับเพื่อนๆ แฟนพันธุ์แท้อีกหลายคน

ไม่ว่าจะเป็น "ป๊อก กันดั้ม" "เฮียธน แมนยู" "พี่มด กล้องถ่ายรูป" "พี่นัน การ์ตูนญี่ปุ่น" "ป๊อป ปฎิภาค โลกศิลปะ" "เจนวิทย์ แสตมป์ไทย" และ "น้องเอ๋ย" ทีมงานของเวิร์คพอยท์


นอกจากนี้ ผมยังได้เจอกับเพื่อนรักอีกคน นั่นคือ "แมน" เมธา ทรรศนากรกุล สัตวแพทย์หนุ่ม ที่เป็นคนภูเก็ตโดยกำเนิด และเพิ่งหนีน้ำจากบ้านย่านดอนเมืองกลับมายังถิ่นเก่า ก็เลยได้มาร่วมแจมกันด้วยในทริปนี้

กลับมาว่ากันที่เรื่องของงานแต่ง งานของพี่จอมน่ารักมากครับ หลังจากพิธีรีตองเสร็จสิ้นไปด้วยความเรียบร้อยในช่วงเช้าวันที่ 9 พอถึงวันที่ 12 งานเลี้ยงฉลองก็มาถึง จัดขึ้น ณ โรงแรม รอยัล ภูเก็ต ซิตี้ ใจกลางเมืองภูเก็ต

อ้อ .. ลืมบอกไป เจ้าสาวคือ "คุณเพิร์ล" เพิร์ลชนก แสนทรัพย์ทวี ช่างลงตัวเสียนี่กระไร คิดดูแล้วกันครับ "เปลือกหอย" มาบรรจบกับ "ไข่มุก" (เพิร์ล) นี่ถ้าไม่เรียก "พรหมลิขิต" ก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

ที่ประทับใจผมที่สุด คือคำกล่าวของศิลปินระดับปรมาจารย์ท่านหนึ่ง ซึ่งเดินทางมาไกลจากจังหวัดสุโขทัย และได้รับเชิญจากเจ้าบ่าวขึ้นไปพูดบนเวที

ท่านบอกว่า "ไข่มุก" เป็นอัญมณีเลอค่าชนิดเดียว ที่ไม่ต้องเจียระไน และเมื่อได้มาอยู่ภายใต้การโอบอุ้มป้องกันของ "เปลือกหอย" อย่างพี่จอม ก็ถือได้ว่าเป็น "คู่แท้" ที่เหมาะสมกันที่สุด

และนั่นคือ "สุนทรพจน์" บนงานแต่ง ... ที่ "งดงาม" ที่สุด เท่าที่ผมเคยได้ยินได้ฟังมา ฟังแล้ว "ซึ้ง" ครับ น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว


ที่จริงแล้ว หลังจากเพิ่งเสียคุณแม่ผู้เป็นที่รักไปตั้งแต่เมื่อต้นปี ชีวิตของผมก็เรียกได้ว่า "ไม่เหมือนเดิม" อีกเลย ที่รู้สึกได้อย่างหนึ่งคือ ผมเริ่มเป็นคน "เฉยๆ" กับชีวิต เริ่มรู้สึกยินดียินร้ายกับอะไรน้อยลง แม้จะไม่ถึงขนาด "ปลง" แต่ก็พาลให้รู้สึก "งั้นๆ" ไปหมด

จะได้อะไรมา ก็ดีใจไม่มาก จะเสียอะไรไป ก็ไม่ค่อยทุกข์ เหมือนชีวิตเราผ่านความทุกข์ที่สุดมาแล้ว อะไรที่อยู่ข้างหน้านั้น จะมีหน้าตาเป็นยังไง ผมก็ไม่ค่อยกังวลเท่าไรนัก

พอมาได้ฟังเรื่องราวของ "ความรักอันบริสุทธิ์" ก็พลอยทำให้หัวใจของผมที่ด้านชา พลอยจะกระชุ่มกระชวย รู้สึกละเอียดอ่อนกับชีวิตขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง

มีหลายครั้งหลายหน ที่ผมไม่ค่อย "ศรัทธา" ใน "มนุษย์" เท่าไรนัก แต่หลังจากได้รู้จักพี่จอมมาสี่ปีเต็ม มุมมองของผมต่อผู้คนเริ่มเปลี่ยนไป "ศรัทธา" ที่หายสาบสูญ ก็เริ่มจะฟื้นคืนกลับมาอีกครั้งหนึ่ง

คนเราเกิดมาไม่นานก็ตาย อย่าคิดอะไรให้มันมากนัก มอบความรักให้กับผู้อื่นบ้างเถิด ให้แล้วให้เลย อย่าคิดอะไรมาก ถ้าได้คืนมาบ้างก็ดี แม้นไม่ได้คืนก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร คุณค่าในตัวของเราเกิดขึ้นจากการให้ ไม่ใช่สิ่งที่เรามีอยู่ ..

นี่คือบทเรียนชีวิตที่ผมได้จากการไปภูเก็ตครั้งนี้ ครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้...

"ขอบคุณนะครับพี่จอม"

3 comments:

  1. ซึ้งมากๆเลยค่ะ >////<

    ชอบ " คนเราเกิดมาไม่นานก็ตาย อย่าคิดอะไรให้มันมากนัก มอบความรักให้กับผู้อื่นบ้างเถิด ให้แล้วให้เลย อย่าคิดอะไรมาก ถ้าได้คืนมาบ้างก็ดี แม้นไม่ได้คืนก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร คุณค่าในตัวของเราเกิดขึ้นจากการให้ ไม่ใช่สิ่งที่เรามีอยู่ ..​"

    สุดๆเลย...
    ราวกับเค้าวางแล้วซึ่งทุกสิ่ง...
    มีชีวิตอยู่เพื่อมอบความรักให้ผู้อื่น
    ดั่งการให้ คือความสุขของเขาอย่างแท้จริง...

    แต่น้องมัมว่าอาจารย์ไม่ยินดียินร้าย ก็เป็นสิ่งที่ดีมากๆเลยนะคะ
    เป็นสิ่งที่ทำได้ยาก
    ไม่หลงไปกับความสุข ไม่จมไปกับความทุกข์
    เพราะทั้งสองสิ่ง ...ล้วนแต่เกิดขึ้น ตั้งอยู่และดับไป
    จะไปเอาแน่เอานอนอะไรกับมันเล่า

    ไม่หลงไปกับกระแสของโลก
    มองเห็นทุกสิ่งตามความจริง :)

    ReplyDelete
  2. น้องมัม

    จารย์เอง .. เรื่อง "ยินดี" นี่น้อยลงเยอะ แต่ "ยินร้าย" ที่จริงก็ยังมีอยู่จ้ะ ยังทุกข์อยู่เรื่อยๆ แต่ดีกว่าเมื่อก่อนเยอะ

    เหมือนข้ามภูเขาลูกใหญ่มาแล้ว พอมาเจอเขาลูกอื่นๆ แม้จะสูง แต่ก็ทำให้เรากลัวได้ไม่มาก

    น้องมัมที่อาจารย์รู้จัก มอบความรักให้คนอื่นอยู่เสมอ แม้จะไม่ควรคาดหวัง แต่ก็ขอให้มัมได้เจอแต่สิ่งดีๆ ได้ความรักคืนกลับมานะจ๊ะ

    :)

    ReplyDelete
  3. พรหมลิขิตจริงๆ อ่านแล้วชื่นใจค่ะ ^_^

    ReplyDelete

คิดยังไงกับบทความของผม แบ่งปันกันได้ครับ เสร็จแล้วขอตรวจสอบสักครู่ เพื่อป้องกันพวก Spam แล้วคอมเม้นท์จะปรากฏเร็วที่สุดคร้าบบบ