Thursday, April 3, 2014

ภาพที่เราวาดไว้ร่วมกัน


[เขียนวันที่ 3 เมษายน 2014]

3 เมษายน 2009 ผมกลายเป็น "สุดยอดแฟนพันธุ์แท้แห่งปี 2008" อย่างเป็นทางการ หลังจากรายการแฟนพันธุ์แท้เทปสุดท้ายออกอากาศจบลงในช่วงดึกของคืนวันนั้น

จำได้ว่าเวลาห้าทุ่มกว่าๆ ขณะโทรศัพท์มือถือดังอยู่ตลอดเวลาด้วย SMS แสดงความยินดีจากคนรอบข้าง ผมขับรถออกไปหน้าปากซอย เดินเข้าไปใน 7-11 ซื้อเป๊ปซี่หนึ่งกระป๋อง ก่อนจะเดินออกมาหน้าร้านแล้วกระดกน้ำดำเข้าปาก

.... พลางแหงนหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้า

3 เมษายน 2014 จากวันนั้นถึงวันนี้ ผ่านมาแล้ว "5 ปี" พอดี

คำว่า “ประวัติศาสตร์” เป็นสิ่งที่ไม่เคยครบถ้วนสมบูรณ์ในตัวของมัน แม้เราคิดว่าเรารู้เยอะแล้ว ก็ยังมีสิ่งอื่นๆ ให้ได้เรียนรู้และแสวงหาคำตอบเพิ่มเติมเสมอ

ย้อนไปมองตัวเองเมื่อ 5 ปีก่อน ตอนที่ชนะแฟนพันธุ์แท้แห่งปี ผมรู้สึกอย่างหนึ่งว่า ตัวผมในวันนั้นยังรู้อะไรน้อยกว่าวันนี้มาก และแม้ความรู้ของผมในวันนี้ ก็คงเทียบไม่ได้เลยกับความรู้ของผมในอีก 5 ปีนับจากนี้

ทว่านั่นก็ยังน้อยนิด เมื่อเทียบกับจักรวาลความรู้ของครูบาอาจารย์คนรุ่นก่อนเรา ที่ได้ถ่ายทอดเอาไว้ นานแล้ว ดีแล้ว

สามก๊กเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาแล้วประมาณ 1,800 ปี บทเรียนสำคัญที่สุดที่ผมได้เรียนรู้จากมัน ไม่ใช่ใครแพ้ ใครชนะ ใครเก่ง ใครไม่เก่ง แต่เป็นข้อคิดที่ว่า ตัวเราเป็นเพียง “จุดเล็กๆ” ที่อาจไม่มีใครรู้จักเลยก็ได้ในอีก 1,800 ปี ข้างหน้า

เรื่องของประวัติศาสตร์ ไม่มีคำว่า “สมบูรณ์” ฉันใด เราก็ไม่ควรหลงคิดว่าตัวเองสมบูรณ์แล้ว ฉันนั้น

สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมได้ทำ แม้มันจะเป็นเพียง “จุดเล็กๆ” ผมก็หวังว่ามันจะทำให้เด็กรุ่นใหม่อยากสร้างจุดเล็กๆ ของตัวเองขึ้นมาบ้าง

และอยากให้ทุกคนช่วยกัน เอาดินสอมาลากเส้นเชื่อมจุดเล็กๆ เหล่านั้น ให้กลายเป็นภาพที่ทรงพลังขึ้นเรื่อยๆ แม้มันจะไม่มีวันสมบูรณ์ แต่มันควรจะดำเนินต่อเนื่องไป ให้คนรุ่นหลังได้ศึกษาและใช้ประโยชน์

เป็นภาพที่พวกเราวาดไว้ร่วมกัน

-- ชัชวนันท์ สันธิเดช --

สุดยอดแฟนพันธุ์แท้สามก๊ก

สุดยอดแฟนพันธุ์แท้แห่งปี ๒๐๐๘

No comments:

Post a Comment

คิดยังไงกับบทความของผม แบ่งปันกันได้ครับ เสร็จแล้วขอตรวจสอบสักครู่ เพื่อป้องกันพวก Spam แล้วคอมเม้นท์จะปรากฏเร็วที่สุดคร้าบบบ